Bez tytułu 2

 Cień tańczył na ścianie. Taniec gonił mnie, chciał bym razem z nim przytuliła zimny mur. Mur, który się nie ogrzeje, bo ciało do niego przylegające nigdy nie będzie znów ciepłe.

 Zawiał lodowaty wiatr i wpędził moje włosy w oszalały ruch. Kosmyki zadrgały niczym szarpane struny. Zagrały niemą muzykę przeznaczoną specjalnie dla tego spektaklu.

 Cienie drzew drapały moją nagą skórę. Zostawiały piętna na duszy pozostawiając ciało pozornie nietknięte. Niczyj krzyk nie rozdarł ciszy. To cisza rozdarła krzyk.

 Ile można uciekać, tupiąc stopami o coraz to nowe posadzki? O trawę, o beton, o marmur, o żwir? Tonąć w niezmierzonych głębiach, usychać na bezkresnych pustkowiach? Ginąć w lasach budowli? Ile można uciekać przed cieniem, przed tańcem, przed prawdą? Kiedy w końcu dobędę oręż i wbiję go w siebie, łudząc się, że cień przecież wcale nie jest mną...A tak naprawdę jest mną bardziej niż ktokolwiek inny.

Niech herbata będzie z Wami.

Bez tytułu

A kiedy ból,choć wyraźny

Dochodzi jakby z oddali

Czuję strach tych, którzy się poddali

Mój martwy Boże, czemu jest taki zakaźny?

A gdy jak sztylety myśli

W brzuch mi wjeżdżają radosne

Rozkwitając przypominają nieco wiosnę

I w ustach brzmią gorzkim smakiem wiśni.

I ja, dziecko nienarodzone

Utopione we własnym domu

Zadaję pytanie „komu

Tym razem to zostanie zdradzone”

Bo oto jest tajemnica wiary

Życia i śmierci, chleba i wina

Nie przetrwa idea która jest inna

Świat zaniknie zasypany przez kary

A dzisiaj tylko wierszyk. Yay. 

Czuję, że chciałabym się rozpisać, ale nie wiem o czym. Smutne yay. 

Niech herbata będzie z Wami.

Dzień dobry

 Jejku jej! Założyłam bloga. Chyba się staczam, no ale trudno.

 Tak na dobry początek, albo żeby w ogóle jakiś był, napiszę kilka słów o sobie. 

 Mam 15 lat, wyglądam na co najmniej 18, uwielbiam literaturę fantastyczną, co nieco sama piszę, jestem trochę aspołeczna, jeżdżę konno, kocham zwierzęta, peace, love, eko etc. 

 Trudno jest mi określić, co będzie się tutaj pojawiało. Na pewno linki, które mnie zainteresowały, moje życiowe "mądrości", ogółem jakieś bzdety. A! No i chyba najczęściej wiersze. Ta dam, oto jeden z nich: 

"Siedzę w ciszy i jem budyń

Za rogiem ludzie krzyczą

Ktoś płacze bo jest rudy

Ludzie-żmije na kogoś syczą

A ja jem budyń i siedzę w ciszy

Ktoś tam gdzieś umiera

Ktoś jest brzydki pękły klisze

Ktoś przymierze z diabłem zawiera

A ja w ciszy siedzę

Budyń rozbryzguje się o ścianę

Ruchy pająka śledzę

I rozgryzam ludzką manię

W ciszy siedzę ja

Po ścianie budyń ścieka

Główkuję rozgryzam

Naturę złą człowieka"

 Cóż, jego przekaz jest chyba jasny. 

 Często zastanawiam się, co tak naprawdę kieruje ludźmi. To smutne, że na świecie jest więcej nienawiści niż miłości. Silniejsi znęcają się nad słabszymi, by się dowartościować. Człowiek musi czuć się fajny. Myślę, że wszystko byłoby zupełnie inne, gdybyśmy częściej mówili sobie miłe rzeczy. Może wtedy niektórzy nie musieliby podnosić mniemania o sobie w taki sposób. 

 No i na koniec mały spamik. 

Blogi Kulki. Zajebista historia, serio polecam!

Część I

Część II

Blog Owcy. Wiersze, wiersze i jeszcze raz wiersze:

Codzienna dawka loków

Moja twórczość:

Aktorka spalonego teatru

 Niech herbata będzie z Wami.