Bez tytułu 2

 Cień tańczył na ścianie. Taniec gonił mnie, chciał bym razem z nim przytuliła zimny mur. Mur, który się nie ogrzeje, bo ciało do niego przylegające nigdy nie będzie znów ciepłe.

 Zawiał lodowaty wiatr i wpędził moje włosy w oszalały ruch. Kosmyki zadrgały niczym szarpane struny. Zagrały niemą muzykę przeznaczoną specjalnie dla tego spektaklu.

 Cienie drzew drapały moją nagą skórę. Zostawiały piętna na duszy pozostawiając ciało pozornie nietknięte. Niczyj krzyk nie rozdarł ciszy. To cisza rozdarła krzyk.

 Ile można uciekać, tupiąc stopami o coraz to nowe posadzki? O trawę, o beton, o marmur, o żwir? Tonąć w niezmierzonych głębiach, usychać na bezkresnych pustkowiach? Ginąć w lasach budowli? Ile można uciekać przed cieniem, przed tańcem, przed prawdą? Kiedy w końcu dobędę oręż i wbiję go w siebie, łudząc się, że cień przecież wcale nie jest mną...A tak naprawdę jest mną bardziej niż ktokolwiek inny.

Niech herbata będzie z Wami.

Bez tytułu

A kiedy ból,choć wyraźny

Dochodzi jakby z oddali

Czuję strach tych, którzy się poddali

Mój martwy Boże, czemu jest taki zakaźny?

A gdy jak sztylety myśli

W brzuch mi wjeżdżają radosne

Rozkwitając przypominają nieco wiosnę

I w ustach brzmią gorzkim smakiem wiśni.

I ja, dziecko nienarodzone

Utopione we własnym domu

Zadaję pytanie „komu

Tym razem to zostanie zdradzone”

Bo oto jest tajemnica wiary

Życia i śmierci, chleba i wina

Nie przetrwa idea która jest inna

Świat zaniknie zasypany przez kary

A dzisiaj tylko wierszyk. Yay. 

Czuję, że chciałabym się rozpisać, ale nie wiem o czym. Smutne yay. 

Niech herbata będzie z Wami.