Bez tytułu

A kiedy ból,choć wyraźny

Dochodzi jakby z oddali

Czuję strach tych, którzy się poddali

Mój martwy Boże, czemu jest taki zakaźny?

A gdy jak sztylety myśli

W brzuch mi wjeżdżają radosne

Rozkwitając przypominają nieco wiosnę

I w ustach brzmią gorzkim smakiem wiśni.

I ja, dziecko nienarodzone

Utopione we własnym domu

Zadaję pytanie „komu

Tym razem to zostanie zdradzone”

Bo oto jest tajemnica wiary

Życia i śmierci, chleba i wina

Nie przetrwa idea która jest inna

Świat zaniknie zasypany przez kary

A dzisiaj tylko wierszyk. Yay. 

Czuję, że chciałabym się rozpisać, ale nie wiem o czym. Smutne yay. 

Niech herbata będzie z Wami.